تاریخ: 27 ارديبهشت 1388

ایران، سرزمینی بزرگ با تنوع اقلیمی و اقوام گوناگون می‌باشد. كشوری كه در عین تنوع و رنگارنگی از پیوستگی و یكپارچگی برخوردار است. فرهنگ و تمدن ایرانی و اسلامی محصول تعامل همه ایرانیان است و بویژه سهم اقوام ایرانی با تمام گوناگونی هایشان در این فرهنگ‌سازی انكارناپذیر است. علیرغم همزیستی مسالمت‌آمیز و تاریخی ایرانیان و وجود همبستگی اجتماعی متأسفانه در بخش‌هایی از كشور كه محل استقرار اقوام است با مشكلات خاصی روبرو هستیم.�

از دیر باز اكثر مناطق دور دست و مرزی كشور علیرغم برخورداری از منابع طبیعی سرشار و موقعیت ویژه جغرافیایی و بهره‌مندی از نعمت مرزهای آبی و خاكی، در رتبه‌های پایین توسعه و در معرض شكاف‌های اقتصادی و اجتماعی و محرومیت‌ها و محدودیت‌ها قرار داشته‌اند. با وجودتمامی آرمان‌های عدالت‌‌خواهانه انقلاب اسلامی این شكاف‌ها و تأخیر در توسعه اقتصادی و اجتماعی مناطق مرزی ، این مناطق هنوز نتوانسته است در شأن جمهوری اسلامی ایران توسعه یابند.�

مطالبات اقوام ایرانی از مطالبات تاریخی مردم ایران یعنی استقلال، آزادی، برابری و پیشرفت در پرتو اسلام و معنویت جدا نیست. ولی آنها علاوه بر عقب‌ماندگی‌های اقتصادی و توسعه‌ای، از برخی نابرابریها نیزرنج می‌برند. این خواسته ها را می توان به طور خلاصه در 3 دسته ذیل تقسیم‌بندی کرد.�

1. توزیع عادلانه ثروت؛�
2. امكان مشاركت در قدرت و مناصب مدیریتی كشور؛�
3. منزلت برابر اجتماعی و فرهنگی.�

توجه به مطالبات بر حق اقوام كه تمامی آن‌ها در متن قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ملحوظ شده است، همبستگی ، وحدت ملی و امنیت ملی را تقویت می نماید. یکی از مهم‌ترین عواملی که در اصلاح وضع موجود مؤثر می باشد بازنگری در نوع تفكر مدیریت كشور نسبت به اقوام است. این رویکرد متناسب با اصل نوزدهم قانون اساسی است که با تأسی از آیة 13 سورة حجرات تأكید می‌كند «مردم ایران از هر قوم و قبیله كه باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ،‌ نژاد، زبان و مانند این‌ها سبب امتیاز نخواهد بود.»�

توجه معقول و برنامه‌ریزی شده‌ به مسائل و مشکلات این مناطق همراه با پرهیز از دامن زدن به مطالبات دور از ذهن و برآوردن خواسته های اقوام در چارچوب قانون اساسی كه ظرفیت‌های زیادی دارد. در برنامه های آینده اینجانب گنجانیده خواهد شد.�

• تصویری از موقعیت کنونی در برخی از مناطق قومی ایران�

1. وجود بی‌عدالتی اقتصادی�
برخوردار نبودن از منابع و فرصت‌های اقتصادی برابر نسبت به سایر مناطق كشور؛�
2. احساس تبعیض‌ منزلتی�
برخوردار نبودن از منزلت اجتماعی برابر با دیگر شهروندان، موضع گیری نامناسب در برخی از رسانه‌های جمعی از جمله برنامه‌های تلویزیونی، فیلم‌های سینمایی،‌ مناسبات اجتماعی؛�
3. وجود تبعیض سیاسی�
برخوردار نبودن از امتیازات برابر و مساوی با دیگر شهروندان در دسترسی به مناصب (مدیریتی) و اداره امور كشور بویژه در مورد هم‌وطنان سنی مذهب؛�
4. احساس تبعیض فرهنگی�
تعلل در اجرای کامل برخی از اصول قانون اساسی نظیر اصل 15 و 12 .�

• راهبردها و سیاست‌ها�

1. تأمین مطالبات قانونی اقوام در چارچوب قانون اساسی (اصول 12، 15، 48 و100)؛�
2. باور به تنوع قومی در ایران و نگاه فرصت‌محور به اقوام ایرانی به عنوان یك پدیده خدادادی؛�
3. تهیه و تصویب لایحه مربوط به توسعه وظایف شوراهای اسلامی شهر و روستا به نحوی که الگوی مطلوب مدیریت قومی در ایران را امکانپذیر گرداند؛�
4. توسعه متوازن اقتصادی و اجتماعی در مناطق قومی و مرزی طی یك برنامه مشخص جهشی و مدت‌دار همراه بااولوِیت اجرای برنامه بازسازی و توسعه همه جانبه مناطق آسیب دیده از جنگ در غرب و جنوب كشور؛�
5. طرح توسعه محور شرق کشور شامل استانهای سیستان و بلوچستان و هرمزگان با استفاده از فرصت و نعمت مرزهای آبی و خاکی آن خطه�
6. ضرورت تقویت اعتماد،‌ مشاركت و رضایت میان حاكمیت و اقوام از طریق توزیع عادلانه ثروت، قدرت و‌ منزلت؛�
7. پرهیز جدی از تحریك و‌ توهین فرهنگی،‌ اجتماعی و مذهبی اقوام ایرانی ؛�
8. مشاركت اقوام و مذاهب در عرصه‌های تصمیم‌گیری ملی و ایجاد احساس خودی دانستن ایشان و باور به نقش مؤثر آنان در سطح ملی؛�
9. حذف موانع گزینشی برای ورود به نهادها و سازمان های مختلف ؛�
10. ایجاد فرصت‌های آموزشی برابر همراه با حمایت‌های ویژه و جلوگیری از طرح‌هایی مانند بومی‌گزینی در دانشگاه‌ها؛�
11. ارائه فرصت به شایستگان و تحصیل كردگان اهل سنت برای تصدی مشاغل اداری و مدیریتی در سطوح مختلف .�
12. دفاع از استقلال تعلیم و تربیت در مدارس دینی اهل سنت مطابق اصل 12 قانون اساسی.�
امید است توسعه اقتصادی و اجتماعی متوازن و پایدار ایران اسلامی در سایه شعار ایران پیشرفته با قانون، عدالت وآزادی با مشارکت همه اقوام ایرانی محقق گردد.